অসমৰ মহ যুঁজ: আহঁতগুৰিৰ পৰম্পৰা আৰু সংস্কৃতি
অসমীয়াৰ বাপতিসাহোন মাঘ বিহু বা ভোগালী বিহুৰ লগত উৰুকাৰ ভোজ আৰু মেজিৰ অগ্নিয়ে যিদৰে সম্পৰ্ক ৰাখে, ঠিক সেইদৰে মধ্য অসমৰ, বিশেষকৈ মৰিগাঁও জিলাৰ আঁহতগুৰিৰ মহ যুঁজেও এক সুকীয়া পৰিচয় বহন কৰি আহিছে। শস্য চপোৱাৰ উৎসৱৰ আনন্দৰ মাজতে এই পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়াই অসমীয়া জনজীৱনৰ শক্তি আৰু সাহসৰ প্ৰতিচ্ছবি দাঙি ধৰে।
ৰাজকীয় ঐতিহ্য
অসমৰ মহ যুঁজৰ ইতিহাস অতি পুৰণি। স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহৰ দিনৰ পৰাই আহোম ৰাজত্বকালত এই খেলৰ প্ৰচলন আছিল বুলি জনা যায়। সেই সময়ত ৰংঘৰৰ বাকৰিত বা মুকলি পথাৰত ৰজা-প্ৰজাৰ বিনোদনৰ বাবে এই যুঁজ আয়োজন কৰা হৈছিল। ই কেৱল এটা খেল নাছিল, বৰঞ্চ আহোম সামৰিক সংস্কৃতিৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ আছিল।
ভোগালী বিহুৰ মাদকতা
খেতি চপোৱাৰ পাছত কৃষকসকলে আনন্দ কৰিবলৈ এই মহ যুঁজৰ আয়োজন কৰে। ইয়াৰ বাবে প্ৰস্তুতি কেইবামাহো আগৰ পৰাই চলে।
প্ৰস্তুতি: মহৰ গৰাকীয়ে নিজৰ যুঁজাৰু মহটোক মাহ-প্ৰসাদ, ধান আৰু বিশেষ বনৌষধি খুৱাই অতি যতনেৰে বলীষ্ঠ কৰি তোলে।
পৰিৱেশ: বিহুৰ দিনা পথাৰত হাজাৰ হাজাৰ লোকৰ সমাগম ঘটে। ঢোল আৰু ম’হৰ শিঙৰ পেঁপাৰ শব্দই এক বিৰল পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰে।
যুঁজৰ নিয়ম
অসমৰ মহ যুঁজৰ এটা বিশেষত্ব হ’ল যে ইয়াত মহ দুটাক অত্যাচাৰ কৰা নহয়। এইখন কেৱল শক্তিৰ পৰীক্ষাহে। যেতিয়ালৈকে এটা মহে যুঁজ এৰি পিছুৱাই নাযায়, তেতিয়ালৈকে যুঁজখন চলে। যুঁজ শেষ হোৱাৰ লগে লগে মহ দুটাক আঁতৰাই নিয়া হয় যাতে কোনো গুৰুতৰ আঘাত নাপায়।
বৰ্তমানৰ স্থিতি আৰু চৰকাৰী নিৰ্দেশনা
২০১৪ চনত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে জীৱ-জন্তুৰ ওপৰত হোৱা ক্ৰুৰতাৰ দোহাই দি এই যুঁজৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰিছিল। কিন্তু অসমীয়া সমাজৰ আবেগ আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি বৰ্তমানৰ অসম চৰকাৰে কিছুমান কঠোৰ নিয়মৰ (SOP) মাজত এই যুঁজ অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ অনুমতি দিছে। এই নিয়মসমূহৰ ভিতৰত আছে:
মহটোক কোনো ধৰণৰ নিচাজাতীয় দ্ৰব্য খুৱাব নোৱাৰিব।
যুঁজৰ সময়সীমা সীমিত হ’ব লাগিব।
যিকোনো জৰুৰী অৱস্থাৰ বাবে পশু চিকিৎসকৰ উপস্থিতি বাধ্যতামূলক।
সামৰণি
মৰিগাঁও আৰু নগাঁওবাসীৰ বাবে মহ যুঁজ কেৱল এটা খেল নহয়, ই এক আবেগ। শীতৰ ৰ’দত পথাৰৰ মাজত দুটা মহে শিং যুঁজোৱা দৃশ্যটোৱে আজিও আমাৰ পূৰ্বপুৰুষৰ পৰম্পৰা আৰু কৃষ্টিৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে।
إرسال تعليق